มีดโกน

มีอยู่วันหนึ่งใบมีดโกนได้ พลัดหลุดจากด้ามของมันและตกอยุ่ที่ขอบหน้าต่าง ยามเมื่อแสงอาทิตย์

ได้ส่องมาถูกตัวของมัน ทำให้แสงวาบเกิดขึ้นใบมีดโกนเมื่อพบว่าตนเอง มีแสงสีที่สวยงามงามระยับ

เช่นนั้นจึงเกิดความยิ่งผยองถือตัวขึ้นมาทันที

มันเริ่มรู้สึกเกียจชิงชังหน้าที่การทำงานที่ตนทำอยู่เป็นประจำ

จึงบ่นพำกับตัวเองว่า

"ข้าจะไม่หวนคืนไปที่ร้านตัดผมอีกแล้ว รูปร่างของข้าช่างสวยแวววาวออกอย่างนี้ แล้วข้าจะไปคลาน

ขึ้นคลานลงบนคางที่เต็มไปด้วยฟองสบู่ ของพวกชาวนาโง่ๆ ได้อย่างไร มันช่างเป็นงานที่ไร้เกียรติ

และไม่มีความหมายเสียเลยต่อแต่นี้ไปข้าต้องรักษาเนื้อรักษาตัวที่หล่อเหลา ให้ดีที่สุดเห็นทีจะต้อง

ไปหามุมสงบเงียบเก็บตัวเสียดีกว่าเป็นแน่"

แล้วเจ้ามีดโกนก็ได้พบแหล่งที่ตนต้องการไว้เก็บตัวอย่างสมความตั้งใจ มันจึงหลบซ่อนตัวอยู่ในที่นั้น

ชั่วระยะเวลาหนึ่งต่อมาไม่นานเท่าไดนัก

เจ้ามีดโกนก็ได้ออกจากที่หลบซ่อน มันเริ่มสัมผัสกับแสงอาทิตย์ที่เจิดจ้าสว่างไสวส่องมาจับต้องถูกตัว

มันอีกครั้งหนึ่ง แต่ครั้งนี้ ร่างของใบมีดโกนปราศจากแสงสีแวววาวที่ตนเคยมีอยู่เสียแล้ว

เพราะบัดนี้ร่างของมันถูกสนิมเกาะจับเต็มไปหมด ดูหนึ่งราวกับเลื่อยเก่าๆ

ปื้นหนึ่งที่ถูกช่างไม้โยนทิ้งนั้นเอง

"โฮ !โฮ !โฮ !" เจ้ามีดโกนเริ่มรู้สึกสำนึกตนเองขึ้นจึงร้องไห้พลางกล่าวว่า

"โธ่ ข้าไม่น่ามีความคิดโง่ๆ เช่นนั้นเลยข้าควรจะใช้ประโยชน์จากความคมกริบในร่าของข้า

ไปรับใช้ชาวนาเหมือนเมื่อก่อนนี้จึงจะถูกต้อง

แต่เดี๋ยวนี้ข้าเสียใจเหลือเกินเพราะข้าได้กลายเป็นเศษเหล็กที่ไร้คุณค่า เสียแล้ว"