องุ่นเปรี้ยว นานมาแล้ว ยังมีทาสผู้ฉลาดคนหนึ่ง ชื่ออีสป แกเคยเล่านิทานเรื่องหนึ่ง มีความว่า หมาจิ้งจอกตัวหนึ่งเดินทางพบ ร้านองุ่นเขา ณ ที่แห่งหนึ่ง มีความว่า ณที่แห่งหนึ่ง บนร้านมีพวงองุ่นสีม่วง ห้อยอยู่เต็มไปหมด มันอยากจะกินแต่ร้านองุ่นสูงมาก กระโดดอยู่ตั้ง ก็เอาองุ่นกินไม่ได้ หมาจิ้งจอกจนปัญญาอยู่ในอาการคอตก มันถมน้ำลายและพูดพึมพำ ว่า"องุ่นนี้เปรี้ยว" เมื่อกลับมาถึงบ้านปรากฎว่า เลยเวลาอาหารเย็นจึงต้องนอน อดข้าวทั้งคืน คืนวันนั้น หมาจิ้งจอกตัวนี้ล้มตัวลงนอนบนเตียงมันยิ่งคิดยิ่งโมโห ท้องก็ร้องจ๊อกๆ ทำให้นอนไม่หลับ รุ่งเช้า พระอาทิตย์ยังหลับใหลอยู่ หมาจิ้งจอกทนรอไม่ไหวพอลุก จากเตียง ก่อนอื่นก็ยังไปร้านองุ่นที่ ไปมาเมื่อวานครั้นถึงที่นั้น ก็เห็นนกปรอดตัวหนึ่งเกาะ อยู่บนเถาองุ่นและกำลังจิกกินองุ่นอยู่อย่างเอร็ดอร่อย หมาจิ้งจอกอดที่จะอิจฉาไม่ ได้ จึงร้องขึ้นด้วยเสียงอันเคียดแค้นว่า "ไอปรอด ช่างไม่รู้จักอายเสียเลย เอ็งทำไมมาขโมยองุ่นที่นี่กินหา ? ไป๊ ไปให้พ้น" นกปรอดกำลังกินองุ่นอยู่ มันได้ยินเสียงร้องด่าจากข้างล่าง ก็รู้สึกตกใจ พอเหลียวไปเห็นหน้าตาอันดุ ร้ายของหมาจิ้งจอก ในใจก็รู้สึกกลัว มันไม่กล้าตอบโต้ ได้แต่ทำเสียงอุบๆอิบๆแล้วโผ บินจากไป เมื่อนกปรอดบินไปแล้ว หมาจิ้งจอกก็กระโดดอีกอย่างสุดแรง พร้อมกับยกขาหน้าขึ้นสูง สายตาเพ่งจับอยู่ที่องุ่นพวงใหญ่ๆ นั้น น้ำลายก็ไหลยืด มันอยากกระโดดที่เดียวขึ้นไป อยู่บนร้านองุ่นและนั่งกินให้อิ่มหนำสำราญ แต่ว่ากระโดดอยู่พักใหญ่ ก็คว้าไม่ถึง ขาหน้าของมันอยู่ห่างจากพวงองุ่น ประมาณฟุตหนึ่ง เหงื่อมันออกท่วมตัว รู้สึกปวดเมื่อยขา จึงต้องนั่งพักอยู่ครู่หนึ่ง ตอนนี้เอง ก็มีแม่ลิงตัวหนึ่งเดินผ่านมา มันมองไม่เห็นองุ่น ก็พูดยิ้มๆกับหมาจิ้งจอง "ไอเซ่น องุ่นอร่อยดีอย่างนี้ เอ็งทำไมนั่งเฉยอยู่ได้ ไม่กินสักหน่อยเรอะๆ" หมาจิ้งจอกตอบว่า "ข้ากินดูแล้ว มันเปรี้ยวว่ะ โฮ้ย เปรี้ยวจนเข็ดฟัน" แม่ลิงหัวเราะพลางว่า"พูด เป็นบ้าไปได้ องุ่นสีม่วงอย่างนี้นะหรือเปรี้ยว ดูนะ ข้าจะกินให้เอ็งดู"พูดจบมันก็ไต่ขึ้นไปบนร้านองุ่นอย่างว่องไว และนั่งเด็ดองุ่นกินอยู่บน นั้นอย่างเอร็ดอร่อย แม่ลิงเลือกเด็ดเอาองุ่นสี เขียวสองสามลูกโยนมาให้หมาจิ้งจอกเลยแล้วว่า "เอ็งชิมดูซิ ไอนี่แหละถึงได้เปรี้ยว" หมาจิ้งจอกนั่งอยู่ข้างล่าง เห็นแม่ลิงกินองุ่นอย่างเอร็ดอร่อย ก็โกรธแค้นมาก น้ำลายมันไหล จึงข้อร้องว่า "อย่าล้อเล่นน่ะ เด็ดองุ่นสีม่วงให้ข้ากินสองสามพวงซิ" แม่ลิงนั่งอยู่บนอยู่บน ร้านองุ่นก้มหน้าก้มตากินเอาๆโดยไม่สนใจหมาจิ้งจอกเลย มันกินเก่งกินได้อยู่เรื่อย เมื่อกินจนหมดแล้ว มันก็ลงจากร้านองุ่นเดินจากไป หมาจิ้งจอกยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น ครั้นแม่ลิงเดินไปไกลแล้วมันก็ด่าขึ้นด้วยเสียงอันดัง "อีห่ะ! มีแต่มึงเท่านั้นเหรอที่กินได้ ดีแล้วดูซิว่าวันหลังมึงจะมาเสวยสุขอีกได้มั้ย" หมาจิ้งจอกลุกขึ้นยืนแล้วไป เอาพลั่วมา คิดจะขุดเสาค้ำร้านองุ่นออก และทำลายเสาองุ่นเสีย เพื่อไม่ให้ใครได้กินองุ่นอีกในวันอีกในวันหลัง แตเสาไม้ฝังลึกมาก ขุดอยู่ตั้งนาน ถอนขึ้นมาได้เพียงเสาเดียวและเถาองุ่นไม่พังลง หมดท่าเข้ามันก็ยิ่งโมโห จึงเอาพลั่วขุดรากองุ่นทิ้ง ทำเสียดังนี้มันถึงได้โล่งอก และรู้สึกว่ามันได้ทำการแก้ แค้นให้กับตัวเองจึงพึมพำว่า "เอาสิดูซิว่า ต่อไปพวกมันจะมีองุ่นกินอีกมั้ย" แล้วหมาจิ้งจอกก็แบกพลั่วกับ บ้าน มันยังคงหิวอยู่เช่นเดิม หิวจนเวียวหัวตั้งแต่เช้าจน ค่ำ มันไม่ได้กินอะไรเลย องุ่นก็ไม่ได้กินแม้แต่ลูกเดียว ตอนมันกลับมาถึงบ้านก็พอดีเลยเวลาอาหารเย็นแล้ว แต่ไม่ทราบเพราะอะไรมัน รู้สึกสบายใจมาก เหมือนกับว่าได้กินอาหารอันโอชารสนั้น